Precho Antwerpen: +32(0)474 450 010 / Precho Herentals: +32(0)471 703 919

Blog by Precho

Blog

Lori is voor de tweede keer zwanger. En voor de tweede keer heeft ze te kampen met Hyperemesis Gravidarum. Jullie horen het in Keulen donderen? Begrijpelijk. Slechts 0,5 - 2% van de zwangere vrouwen heeft het. Maar als je het hebt, zijn het negen heel erg lange maanden. Lori vertelt ons haar verhaal.

Vrijdagavond, 22 weken zwanger en ik heb een zalige dag achter de rug. Vanmorgen ben ik met mijn beste vriendin richting een concept store aan de kust gegaan, om daarna garnaalkroketjes te eten in Zeebrugge, de namiddag te spenderen op het strand met Michiel (partner) en Ellie (peuter van anderhalf) en te eindigen met zelfgemaakte pannenkoeken.

Voor wie me volgt op instagram, lijkt dat een van de vele leuke dagen zoals ik ze wel vaker heb. Alleen is dat nu niet het geval; deze dag is de eerste sinds deze zwangerschap en wees gerust, morgen moet ik dat alweer bekopen. Ik heb namelijk voor de tweede keer Hyperemesis Gravidarum. What's in a name? HG is een vorm van extreme zwangerschapsmisselijkheid, ongeveer 0,5-2% van alle zwangere vrouwen krijg het op haar bord. Het is een foutje in de hersenen; de placenta geeft bepaalde hormonen af en mijn hersenen denken dat die giftig zijn en mijn lichaam willen vernielen, waardoor mijn lichaam reageert alsof het een constante voedselvergiftiging heeft. Aangezien ik het bij Ellie had, was de kans nagenoeg 99% dat ik het nu opnieuw zou hebben. Toen lag ik een weekje in het ziekenhuis omdat ik na 6 weken non-stop overgeven 12kg vermagerd én volledig uitgedroogd was. Daarna bleef het overgeven beperkt dankzij 'juiste' medicatie, al is dat woord 'juist' moeilijk, want geen enkele zwangere vrouw neemt graag medicatie tijdens haar zwangerschap. Daarbij komt dat ik die medicatie enkel in het ziekenhuis kan halen, vrij duur is, maar ook enkele minimale risico's met zich kan meebrengen wat betreft hartdefect of schisis bij de baby. De opluchting was groot toen bleek dat Ellie kerngezond was en ook nu is de baby goedgekeurd na de 20-wekenecho.

Mét medicatie wilt niet zeggen dat ik opnieuw de oude ben, wat ik dus wel dacht voor ik aan deze tweede zwangerschap begon. Een beetje naïef misschien, maar ik ging er echt vanuit dat ik met dezelfde medicatie niet zo ver zou afglijden als de eerste keer (uitdroging en ziekenhuisopname). Door die naïviteit zijn we wel sneller aan die tweede zwangerschap begonnen, denk ik. Maar had ik het geweten... Na 6 weken zwangerschap begon het opnieuw, zelfs mét medicatie en de volledige maand juli heb ik alleen maar in bed gelegen en overgegeven. Deze keer twee ziekenhuisopnames, maar ook een knagend schuldgevoel ten opzichte van Ellie. Ik kon niet de mama zijn die ik wilde zijn, maar kus mijn beide handen met een magnifieke partner die alles hier zowel praktisch en mentaal bleef ondersteunen.

Een ruim opvangnet heeft ook zijn vruchten afgeworpen; (schoon)ouders sprongen bij waar nodig, ook mijn omaatje kwam geregeld om te helpen. Ellie ging iets vaker naar de crèche om wat ademruimte te hebben en zo was het plots augustus. Dé hormonenpiek was na 12 weken inderdaad achter de rug en dus had de medicatie tijd en ruimte om te beginnen werken. De Hyperemesis Gravidarum is nu 'droog' geworden. Ik geef niet meer over, maar mag iedere ochtend wel steevast op 2 à 3 uur misselijkheid rekenen na mijn ontbijt. Daarna heb ik meestal wel iets aan mijn dag, maar lang rechtstaan of ergens wachten, kan ik niet; dan krijg ik het warm en voel ik me ongelofelijk slecht worden. Reken daar nog eens een stevige bekkeninstabiliteit bij en je kunt de rekensom maken dat ik wel heel blij zal zijn wanneer het februari zal zijn.

Door HG en bekkeninstabiliteit is dan ook twee weken geleden het verdict gevallen: je gaat niet meer terug naar je job voor de bevalling. Ik sta in het secundair onderwijs en inderdaad, eenmaal je vooraan staat, moét je er staan, dan ben je als halve persoon niets. Dat neemt niet weg dat ik het daar wel moeilijk mee heb. Ik ben zo graag bezig met vanalles om ook uit alles mijn voldoening te halen zodat ik mentaal altijd genoeg uitgedaagd word. Daarnaast heb ik het ook moeilijk dat ik als mama niet kan zijn wie ik graag wil zijn. Ik voel me beperkt in wat/wie ik ben en daarom ga ik sinds kort ook in behandeling bij een psychologe. Zij laat me alles een plaatsje geven en laat me voelen dat ik wél nog controle heb over mijn leven.

Ik ben heel blij dat ik nu 22 weken ver ben; ik voel mijn lieve kleine jongen steeds vaker stampen, die babybuik groeit en dan kan ik nu wel meer dankbaar zijn dan in het begin. 'Het' krijgt vorm. Een zwangerschap vind ik als wetenschapper al altijd super interessant en wonderbaarlijk en eindelijk kan ik dat ook opnieuw bij mezelf 'zien'. Hopelijk verlopen de komende weken relatief rustig zodat ik wat kan aansterken voor de bevalling, want mijn conditie en spierkrachten zijn serieus afgezwakt door twee maanden in bed te liggen. Bij Ellie had ik een bevalling-zoals-in-het-boekje met 12 uren arbeid, epidurale na 9 uren en geen complicaties, waardoor ik nu écht wel ongelofelijk uitkijk naar februari. Hét vreemde is dan ook dat mijn misselijkheid volledig stopt vanaf het moment dat die placenta eruit is.

Tijdens vroegere gesprekken tussen Michiel en ik konden we ons wel eens afvragen hoeveel kindjes we willen. Na deze zwangerschap is het duidelijk dat mijn lichaam dit eigenlijk voor ons beslist. Hyperemesis Gravidarum is een 'aanslag' op zowel mijn leven als lijf en deze tweede keer nog enkele keren erger dan de eerste keer. Ja, ik kijk echt uit naar onze 'volmaaktheid' als gezin in februari.

Je kan Lori volgen op Instagram en op haar webshop.

 

 

© 2019 Precho.be - Alle rechten voorbehouden. Algemene voorwaarden

Precho cadeaubon