Precho Antwerpen: +32(0)474 450 010 / Precho Herentals: +32(0)471 703 919

Blog by Precho

Blog

Annelies is momenteel zwanger van haar tweede kindje. Enkele dagen geleden kwam ze bij Precho terecht voor een pretecho. Niet echt voor de pret, wel om de ongerustheid weg te nemen van deze bezorgde mama.

Ik ben momenteel zwanger van ons tweede kindje, due date is voorzien voor oktober. Een tweede, dan ben je een pak relaxter dan bij het eerste zou je denken. Niet dus. Mijn laatste echo en controle dateerden van einde april. De eerst volgende is pas voorzien voor begin juni. Daar zitten dus toch enkele weken tussen.

Geen reden tot paniek en ongerustheid hoor ik je denken. Klopt, ik dacht dat ook. Maar dan kwam ik in een onzekere periode terecht. Druk en stress op het werk, veel to do’s daarbuiten, tel daar de hormonen van de zwangerschap bij en een hele actieve peuter en daar kwamen de tranen. Veel tranen.

Ik was ongeveer een 16 weken zwanger. Vroeg om al heel duidelijk beweging te voelen in die buik, dat weet ik. Maar toch. De eerste baby voelde ik al rond die periode. En nu, niets. Ik panikeerde niet en bevestigde mijzelf dat dat helemaal normaal is.

Maar toch kreeg ik die ongerustheid niet uit mij. Ik liet er enkele dagen over gaan, maar de ‘er is iets mis met de baby’ bleef door mijn hoofd spoken. Een angst die me met momenten verlamde.

Ik kon naar de gynaecoloog bellen, een vroedvrouw misschien. Of zelfs langs spoed rijden. Maar dan bedacht ik mijzelf dat ik evengoed kon langsgaan bij Precho. Het enige wat ik immers wou, was dat hartje horen kloppen en die beweging zien. Gerustgesteld worden. Iemand die tegen me zei “ik snap dat, maar kijk, geen reden tot paniek. Alles is oké.’

Ik belde en kon de dag nadien, vlak na mijn werk langskomen.

Mijn man ging met me mee. Hij liet het niet blijken maar hij was door mijn paniek zelf ook ongerust geworden. Zo vertelde hij me achteraf.

Een beetje aarzelend ging ik liggen. Ik was een beetje bang voor slecht nieuws. Maar Paulien van Precho wees me al snel op het flikkerende hartje, liet het horen en ik zag de baby bewegen. Oef. Tranen van opluchting.

Ze nam nadien uitgebreid de tijd om de baby te volgen, aan te duiden wat zich waar bevond en ze nam heel wat foto’s en video’s die ik even later in mijn mailbox had zitten. Ik kreeg zelfs een handzoentje (toeval, I know) toegeworpen. Alsof de baby wou zeggen “rustig mama, ik ben helemaal oké.”

Ik kon weer ademen. Het voelde echt als een zorg die van mijn schouders viel. Toeval of niet, de dagen na de echo begon ik beweging te voelen in de buik. Alsof de baby begrepen had dat ik af en toe die bevestiging nodig heb.

Vanwaar toch die stress en zorg? Een combinatie van factoren vrees ik. Het gekke is dat ik dat bij het eerste nooit echt heb gehad. Maar ik denk dat dat komt doordat ik eigenlijk echt niet goed wist wat te verwachten. Nu heb ik al een referentie van een baby die heel snel bewoog en ging ik dus (te) snel op zoek naar die bevestiging.

En tja, die hormonen, dat helpt ook niet hé!

Maar voor iemand die nog nooit een pretecho heeft laten doen ben ik dus echt wel enthousiast. Het was een hele andere ervaring dan bij de gynaecoloog. Ik heb echt het gevoel mijn baby’tje een beetje te hebben leren kennen door het zo aandachtig te hebben kunnen bekijken.

© 2019 Precho.be - Alle rechten voorbehouden. Algemene voorwaarden

Precho cadeaubon